BO NADAL e PRÓSPERO ANINOVO 2023

-


DESCUBRINDO A HISTORIA DE CATOIRA desexa unhas boas festas acompañados dos vosos seres queridos con incontables historias para compartir.

 

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

O anxeliño "Juanitiño" e os seus catro costeleiros.

-
Imaxe
No ceminterio de Oeste existe unha placa dedicada a un anxo que finou moi cedo. Lápida ANTECEDENTES O 6 de decembro do 2025, na igrexa de Santa Eulalia de Oeste, os campaneiros Fernando Rial e José Manuel Castro tocaron as súas campás para celebrar o 3ª aniversario de que o toque manual das campás foi declarado Patrimonio Inmaterial da UNESCO. Foi a única igrexa en toda Galicia que o fixo. Máis información pinchando neste enlace: https://www.facebook.com/groups/1449865955271370/permalink/4237582049833066/ A curiosidade desta autora fixou os seus ollos nunha lápida precintada no cemiterio e cando preguntou a resposta foi que estaba ó aire porque o terreno estaba cedendo. Achegueime e acordei dun proxecto moi bonito que están facendo unha recopilación de lápidas en galego. Observando o lugar enfrente estaba a plaquiña dedicada ó anxeliño Juanitiño e os seus catrocosteleiros. Proxecto NEO: https://datawrapper.dwcdn.net/4HeuT/115/ Igrexa de Santa Eulalia, en círculo amarelo o lugar da lápi...
Ler máis

A RODA DE CATOIRA

-
Imaxe
  A RODA DE CATOIRA A historia dunha roda na que unha pequena mostra viaxou a Alemania para averiguar que data do 1720 a .C.  Un segundo "vistazo" asombrou a opinión profesional e pública. ANTECEDENTES O 2 de marzo de 1965 no leito do río Ulla, atopouse unha roda, fronte a un serradoiro nun lugar chamado “O Regueiro” a 100 metros das Torres de Oeste, un pouco hacia a beira dereita, enterrada por dous metros de área e que na baixamar ten enriba de si un metro de auga. LUGAR DO ACHADO Foi descuberta por Don Jesús Rodríguez, fillo de Don Emilio Rodríguez Rañó, veciños de Catoira e areéiros de profesión, sendo ademais propietarios do Bar “Casa Emilio” de Catoira. A roda foi levada á casa de dito señor, e estivo alí ata que chegou ós oídos de Joaquín María Perfecto Lorenzo Fernández, grazas ó poeta e arqueólogo Don Luis Bouza Brey e Trillo. Joaquín María Perfecto Lorenzo Fernández Don Luis Brouza Brey e Trillo. Nun principio a roda parecía fosilizada e mostrando os presentes gran ...
Ler máis

ROSALÍA DE CASTRO E AS TORRES DE OESTE, CATOIRA.

-
Imaxe
Qué terá As Torres que conquistou o corazón da gran literaria do SXIX? O mar exercía fascinación sobre Rosalía i escribiu un poema de As Torres, Catoira. En «As viúvas dos vivos e as viúvas dos mortos», do quinto libro de Follas Novas, atopamos o relato dunha muller que arroxase ó mar no lugar de As «Torres de Oeste». Un mariñeiro sálvaa, pero o comentario final parece reproducir reflexións de Rosalía: Non vaiades nunca, eu vo-lo aconsello, ás Torres de Oeste co corazón negro. Unha muller perseguida polas sombras e a pena cede á tentación de se botar ao río na procura de morte e descanso. Citadas en diferentes ocasións, as torres son testemuñas sombrías da súa caída: «¡Ou Torres d´Oeste! / Tan soyas e mudas / C’a vos’ atentaches / A miña tristura /Ninguén triste vaya / Cabo de vos nunca» [...] «Non vayades nunca, / Eu vo-lo aconsello, / Ás Torres dÓeste / C’ocorazón negro». Velaquí o poemario completo. As Torres de Oeste A iaugua corría polo seu camiño, i eu iba ó pe dela preto dos La...
Ler máis